Oficjala strona Koła Przewodników Sudeckich

Urodził się na Wileńszczyźnie, którą opuścił wraz z rodzicami w roku 1939 uciekając przed nawałą sowiecką. W roku 1945 rodzina Siemaszków osiedliła się w Lubaniu, gdzie Waldek ukończył szkołę podstawową i średnią, oraz działał w harcerstwie.
W latach 50-tych przeniósł się do Cieplic, rozpoczął działalność w PTTK, GOPR i Klubie Wysokogórskim. Zdobył uprawnienia przewodnika sudeckiego i ratownika górskiego oraz Instruktora Ratownictwa Górskiego. W latach 1955-1962 pracował jako etatowy ratownik GOPR. W roku 1965 ukończył Studium Ekonomiki i Organizacji Turystyki broniąc pracy “Przewodnictwo oraz ratownictwo górskie w Karkonoszach”. Opracowanie to jest skarbnicą wiedzy o początkach ratownictwa i przewodnictwa karkonoskiego i jest często cytowane w pracach dotyczących regionu.
W roku 1962 założył rodzinę i objął schronisko PTTK “Kochanówka” przy wodospadzie Szklarki, a w roku 1966 “Samotnię”, którą prowadził do śmierci. Pod jego kierownictwem schronisko stało się znane i lubiane w całej Polsce, za przyczyną atmosfery, którą stworzyli państwo Siemaszkowie. Dzięki swojemu pogodnemu usposobieniu, Waldek był bardzo lubiany przez turystów i kolegów. Samoistnie stworzyło się wokół niego i jego schroniska grono sympatyków “Samotni”, rekrutujące się z uczestników PTTK-owskich obozów narciarskich. Byli to anonimowi ludzie, którzy później okazywali się być dyrektorami, profesorami, artystami czy innymi VIP-ami. W Waldkowej “Samotni” wszyscy byli równi. Zauroczeni przyjazną atmosferą stworzoną przez gospodarzy schroniska i cudownym położeniem “Samotni” bezinteresownie pomagali Waldkowi w tamtych trudnych i nielogicznych czasach. To dla nich Waldek wykonał specjalne odznaki “Zasłużony dla Samotni” i specjalną księgę pamiątkową. Corocznie 11 listopada odbywały się ich zjazdy i wtedy Waldek zasiadał do pianina grając dla przyjaciół “swoje pieśni”. Niezapomniane były święta obchodzone w “Samotni”, rodzinne wigilie, mikołaje czy wielkanoce z choinką zawieszoną czubkiem w dół i przystrojoną pisankami. Dobre humory były obowiązkiem. Urok miejsca i ludzi sprawiał, że stali bywalcy przyjeżdżali ze swoimi dziećmi, a ci z czasem ze swoimi dziećmi. To oni samorzutnie ufundowali Waldkowi tablicę pamiątkową. To dla Waldka jego przyjaciel, pianista jazzowy corocznie zaprasza kolegów-muzyków na wspomnieniowy jam-session.

Waldek jako jeden z pierwszych w Polsce zajął się profesjonalnymi badaniami i dokumentowaniem zjawisk lawinowych, stając się niekwestionowanym autorytetem w tej dziedzinie. Współpracował z Horską Służbą i szkolił się w alpejskim ośrodku lawinowym w Davos w Szwajcarii. Jako jeden z pierwszych przybył na lawinisko w Białym Jarze po zejściu śmiercionośnej lawiny w marcu 1968 roku, biorąc czynny udział do końca akcji. Sporządził wtedy pierwszą szczegółową dokumentację fotograficzną z przebiegu akcji ratowniczej. Jego zdjęcia były później wielokrotnie wykorzystywane jako ilustracje w różnych opisach tej tragedii.
Był inicjatorem wielu przedsięwzięć związanych z “Samotnią”. Już w 1967 roku zorganizował zawody narciarskie o “Puchar Samotni”, w roku 1970 przegląd Filmów Górskich i Przeźroczy “O dzwon Samotni”, a w latach 70-tych trzy edycje zawodów płetwonurkowych o “Błękitną wstęgę “Samotni”. Waldek był w gronie współzałożycieli Szkoły Górskiej Przewodnictwai Narciarstwa PTTK, stając się szefem bazy Szkoły w “Samotni”.
Był czynnym działaczem GOPR – w roku 1976 został członkiem Rady Naczelnej GOPR. W Oddziale PTTK “Sudety Zachodnie” przez kilka kadencji był członkiem Sądu Koleżeńskiego. Waldek zginął w wypadku samochodowym, w miejscu które przejeżdżał tysiące razy.
Nad pianinem w “Samotni” umieszczono zdjęcie uśmiechniętego Waldka. Ten uśmiech był naturalnym wyrazem Jego twarzy. Takim Go pamiętamy.

--------------------------------------
Dziękuję Pani Sylwi Siemaszko za pomoc w opracowaniu materiału
Andrzej Mateusiak